Cante, baile και toque εξηγούνται

Τρία μέρη, μία τέχνη

Η καταχώριση της UNESCO για το φλαμένκο το περιγράφει ως καλλιτεχνική έκφραση που συνυφαίνει το τραγούδι, το οποίο αποκαλεί cante, τον χορό, που αποκαλεί baile, και τη μουσική δεξιοτεχνία, που αποκαλεί toque. Τα τρία δεν είναι ξεχωριστές πράξεις που εναλλάσσονται. Λειτουργούν μαζί, και σε μια κλειστή αίθουσα μπορείτε να ακολουθήσετε το ένα να στηρίζεται στο άλλο: η φράση του τραγουδιστή ορίζει τον ρυθμό του χορευτή, και ο κιθαρίστας απαντά και στους δύο. Η UNESCO σημειώνει επίσης ότι κάστανιέτες, παλαμάκια και χτυπήματα ποδιών μπορούν να προστεθούν. Οι παρακάτω ενότητες εξετάζουν κάθε μέρος με τη σειρά.

Cante: το τραγούδι

Ένας τραγουδιστής φλαμένκο είναι cantaor, σύμφωνα με τη Wikipedia. Η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία, την οποία παραθέτει η Wikipedia, ορίζει το cante ως την πράξη ή το αποτέλεσμα του τραγουδιού οποιουδήποτε ανδαλουσιανού άσματος. Το βαθύτερο, πιο σοβαρό επίπεδο του φλαμένκο τραγουδιού ονομάζεται cante jondo, που σημαίνει βαθύ τραγούδι. Η Wikipedia αναφέρει ότι η siguiriya είναι ο τύπος τραγουδιού στον πυρήνα του, επικαλούμενη τον συνθέτη Manuel de Falla, και συνδέει στενά την παράδοση με τον πόνο και τον περιθωριοποιημό των Ρομά. Οι λέξεις δεν χρειάζεται να γίνουν κατανοητές για να φτάσει η φωνή.

Baile: ο χορός

Η Wikipedia συνδυάζει τη συναισθηματική ένταση του χορού φλαμένκο με μια περήφανη στάση, εύγλωττα χέρια και κρουστά χτυπήματα ποδιών. Τα χέρια καμπυλώνουν γύρω από το κεφάλι και το σώμα αντί να εκτείνονται. Τα φαρδιά, βολάν φορέματα με πουά που βλέπει κανείς στα ανδαλουσιανά πανηγύρια προέρχονται από το φόρεμα που φοριέται για τις sevillanas στη Feria της Σεβίλλης, και το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι οι κάστανιέτες χρησιμοποιούνται ως αντικείμενα στον σύγχρονο χορό φλαμένκο αλλά δεν χρησιμοποιούνται συχνά στο αυτοσχεδιαστικό στυλ. Σε μια μικρή αίθουσα το χτύπημα των ποδιών είναι ήχος όσο και θέαμα.

Το toque: η κιθάρα

Οι κιθαρίστες φλαμένκο ονομάζονται tocaores, σύμφωνα με τη Wikipedia, και πολλοί χρησιμοποιούν μια κιθάρα φλαμένκο, η οποία είναι ελαφρύτερη και στενότερη από μια κλασική κιθάρα, με ήχο κατάλληλο για τη συνοδεία του τραγουδιστή. Η UNESCO προσθέτει ότι το παίξιμο κιθάρας έχει ξεπεράσει πλέον τη συνοδεία. Η Wikipedia απαριθμεί τεχνικές όπως το picado, το strumming και το tremolo. Σε μια παράσταση, η κιθάρα δίνει τον τόνο στον τραγουδιστή, σηματοδοτεί τον ρυθμό για τον χορευτή και μερικές φορές βγαίνει μπροστά μόνη της. Ο οδηγός για την κιθάρα φλαμένκο και το cajón προχωρά ακόμη περισσότερο.

Διαβάστε στη συνέχεια: Η κιθάρα φλαμένκο και το cajón

Compás: ο κύκλος που τα κρατά όλα ενωμένα

Η Wikipedia χαρακτηρίζει το compás θεμελιώδες στοιχείο του φλαμένκο. Το περιγράφει ως ρυθμικούς κύκλους, με τα μοτίβα των 12 χτύπων να είναι τα πιο συνηθισμένα, και ονομάζει τις bulerías ως το εμβληματικό palo. Όταν δεν υπάρχει κιθαρίστας, το compás κρατιέται από τα παλαμάκια, τα λεγόμενα palmas. Για τον ακροατή, το compás είναι ο επαναλαμβανόμενος παλμός στον οποίο επιστρέφουν τα πόδια του χορευτή και οι φράσεις του τραγουδιστή. Δεν χρειάζεται να το μετράτε. Το χτύπημα του ρυθμού μαζί είναι προαιρετικό, και η παράσταση δεν θα σας το ζητήσει.

Jaleo: οι φωνές γύρω από τη μουσική

Η Wikipedia περιγράφει το jaleo ως τα ρυθμικά παλαμάκια και τις φωνητικές κραυγές που ενθαρρύνουν και στηρίζουν τους καλλιτέχνες, και το χαρακτηρίζει αναπόσπαστο μέρος της τέχνης. Οι κραυγές περιλαμβάνουν το olé και το así se baila, που σημαίνει έτσι χορεύεται. Τα παλαμάκια μπορεί να είναι κούφια, από κυρτωμένες παλάμες, ή κοφτερά, από τεντωμένα δάχτυλα πάνω στην παλάμη, ενώ μετράνε και τα χτυπήματα των δαχτύλων και τα ποδοκροτήματα. Οι καλλιτέχνες στη σκηνή συχνά τα προσφέρουν ο ένας στον άλλον, κι αυτός είναι ένας λόγος που μια μικρή παράσταση μπορεί να μοιάζει με συνομιλία.